Tarte Tatin – De mooiste vergissing uit de Franse keuken

Sommige klassiekers ontstaan niet uit perfectie, maar uit een klein ongelukje.

Volgens de legende baatten de zussen Stéphanie en Caroline Tatin eind 19de eeuw een klein hotel uit in Lamotte-Beuvron, in het hart van Frankrijk.

Op een drukke dag karamelliseerde Stéphanie de appels voor haar appeltaart, maar ontdekte ze plots dat ze het deeg vergeten was. In plaats van opnieuw te beginnen, legde ze het bladerdeeg gewoon boven op de appels en schoof alles de oven in.

Na het bakken draaide ze de taart om.

Zo werd de Tarte Tatin geboren: vandaag één van de beroemdste desserts uit de Franse gastronomie.

Zelf eens proberen?

Ingrediënten

• 8 Jonagold-appels
• 1 vel bladerdeeg (± 250 g)
• 150 g suiker
• 60 g boter
• een scheutje water
• vanille-ijs

Bereiding

1. Verwarm de oven voor op 180°C.
2. Maak een goudblonde karamel van de suiker en een scheutje water.
3. Neem de pan van het vuur en roer de koude boter door de karamel.
4. Schil de appels, verwijder het klokhuis en halveer ze.
5. Schik de appels met de bolle kant naar beneden in de karamel.
6. Bestrijk de appels royaal met gesmolten boter.
7. Leg het bladerdeeg over de appels, vouw de randen naar binnen en maak in het midden een klein gaatje zodat de stoom kan ontsnappen.
8. Bak ongeveer 30 minuten tot het deeg goudbruin is en de appels gaar zijn.
9. Zet de pan nog even op het vuur, leg een groot bord op de pan en draai de taart voorzichtig om.
10. Serveer warm of koud met een bolletje vanille-ijs.

Misschien is dat wel het mooiste aan koken: soms ontstaat een klassieker gewoon door een klein ongelukje.

Of  toch liever pannenkoeken?

Zestien jaar later

Beste volgers of toevallige passant,

Het gebeurt niet vaak dat een blog na zestien jaar een nieuwe adem vindt.

Toen Creamfox ontstond, bestonden Instagram, TikTok en influencers nog niet zoals vandaag. Facebook was nog iets nieuws: je kon er plots mensen uit je schooltijd of van vroeger terugvinden en hen een vriendschapsverzoek sturen. Er was geen ChatGPT, geen Zoom, geen cloud waarin ons hele leven werd bewaard. We schreven omdat we iets wilden vertellen. Anderen vonden die verhalen via Google, bleven hangen, reageerden soms en verdwenen weer.

Eerlijk gezegd was ik Creamfox een beetje uit het oog verloren. De voorbije dagen keek ik echter opnieuw door oude berichten, recepten en reacties. Een Italiaanse bezoekster die een recept had uitgeprobeerd. Een lezer die meer wilde weten over garnaalkroketten. Iemand die in 2019 vond dat de layout gedateerd was. Ik dacht toen nog dat ze tijdloos was, maar misschien had hij een punt.

Toch blijkt Creamfox al die jaren niet volledig verdwenen te zijn. Er komen nog steeds bezoekers langs. Eigenlijk verrassend veel: gemiddeld zo'n duizend per maand.

In die zestien jaar is er veel veranderd. De blogger achter Creamfox is ondertussen wat ouder geworden, hier en daar wat grijzer, maar daarom niet noodzakelijk wijzer.

Daarom ga ik even het stof afnemen, de ramen openzetten, de zaak verluchten en het licht opnieuw aandoen.

Niet volgens een vast schema. Niet met een groot plan. Gewoon af en toe een verhaal, een observatie, een ontdekking of iets wat het bewaren waard lijkt.

Welkom terug.

Creamfox